Een trap na voor slachtoffers van beroepsziekten

Door: Redactie – 10 januari, 2014 – 11:20

http://altijdwatmonitor.ncrv.nl/p/308/artikelen/een-trap-na-voor-slachtoffers-van-beroepsziekten

KRO/NCRV Altijd Wat Monitor, programma ‘Ziek van mijn werk’, uitgezonden op 5 februari 2014

column

Het is voor het slachtoffer van een beroepsziekte een ware lijdensweg om zijn recht te halen. Zo is procederen afschrikwekkend duur vanwege de noodzakelijke bijstand van gespecialiseerde advocaten en medische deskundigen. Ook is tien jaar of langer procederen niets bijzonders. De afgelopen zomer heeft de Hoge Raad het nog moeilijker gemaakt voor beroepsziekteslachtoffers.

In de Zeven Juni-arresten (SVB/Van de Wege en Ritsma/Lansink, 2013) heeft de Hoge Raad bepaald dat het slachtoffer moet aantonen dat de relatie tussen zijn gezondheidsklachten en zijn werk ‘voldoende zeker en bepaalbaar’ is. Dat is een zware bewijslast. Het vervelende is: verreweg de meeste beroepsziekten hebben meerdere potentiële oorzaken die zowel in het werk als in de privésfeer kunnen liggen. De oorzaak kan gemakkelijk door de werkgever worden betwist door daarover twijfel te zaaien, in plaats van hard tegenbewijs te leveren. De vereiste mate van ‘zeker en bepaalbaar’ is dan nauwelijks meer door de werknemer te bewijzen.

Dit is gebleken in de zaak van werkneemster Van de Wege. Zij kreeg bij de SVB een ernstige RSI als gevolg van bewezen tekortschietende arbeidsomstandigheden die tot RSI kunnen leiden. De werkgever ontsprong echter de dans door te wijzen op atypische symptomen, een jeugdige nekklacht en de reuma van haar moeder. Daarmee stond volgens de Hoge Raad vast dat Van de Wege niet met een voldoende mate van zekerheid en bepaalbaarheid aan haar bewijslast had voldaan dat de RSI door het werk was veroorzaakt. Het is duidelijk dat met deze uitspraak de arbeidsrechtelijke bescherming van de werknemer met een beroepsziekte ver te zoeken is. Ritsma/Lansink is van gelijke strekking.

Mijn vraag: is zo’n jarenlange, peperdure, moeizame en ongelijke rechtsgang te verenigen met het recht op vrije toegang tot de rechter? Ik zou denken van niet. Wetgever, doe er eens wat aan!

Deze blog is geschreven door mr. dr. Yvonne Waterman, oprichter van Waterman Legal Consultancy. Yvonne Waterman is gepromoveerd en gespecialiseerd in het werkgevers- en asbestaansprakelijkheidsrecht.

(Hoge Raad 7 juni 2013 in de zaken Lansink/Ritsma, LJN BZ1721 en SVB/Van de Wege, LJN BZ1717.)

Comments

  1. Jan van Zelm says:

    Ja. De gelijkheid van slagkracht ( equality-of-arms, u kent het..) is vaak volledig uit balans wanneer een werknemer in dergelijke kwesties opeens in die werkgever – voor wie hij vaak jarenlang zijn energie, kennis, betrokkenheid heeft gegeven – zijn opponent vindt en bovendien zéér ónpersoonlijk als een ‘geval’ wordt verwerkt door een (vaak) bedrijfs-jurist die in zijn taak het recht van de werkgever tand-om-tand verdedigd. Vaak is dan de beste manier van verdedigen de aanval, die vaak nauwelijks of niet te pareren is door het ‘arbeidsslachtoffer’.
    Is dat de uitgebreide (en kostbare) manier om tegen een arbeidsbeperkte werknemer te zeggen: ‘Het was tot HIER…, maar niet verder. Wij gaan u bedanken, verwacht weinig meer dan dát.’
    De empathie van een Hoge Raad is vervallen tot een sterfhuisconstructie. ‘Voldoende zeker en bepaalbaar’…. Het elastiek is wéér uit de kast gehaald. Immers, voldoende (..wie bepaald dat voldoende zijn ?) en bepaalbaar (..wie/wat wordt als bepaalbaar geaccepteerd ?). Alleen de taaisten, langst levenden trekken het dan, 10 jaar is natuurlijk één van de ónacceptabele problemen omdat het ‘gewone’ leven óók gewoon (..) doorgaat voor de desbetreffende schadelijdenden.
    Helemaal toevallig is mijn reaktie NIET. Ik ben benieuwd hoe mijn zaak gaat uitpakken. I’m prepared for the worst. Klaar is het absoluut nog niet, ik ga zien hóe lang en hobbelig deze waarschijnlijk vol (val)kuilen juridische lijdensweg is. Al doe ik liever geen ‘wedstrijdje’ met asbestslachtofferzaken…. Dat verlies ik op voorhand. Je zult dát maar hebben ?!
    Rechtspraak heeft ook weinig met empathie. Het gaat om feiten ..en – óooo ja – OM MENSEN !

    U heeft mooi werk maar wel wel véél en u heeft er een flinke hoogwerker bij nodig.
    Succes en wijsheid wens ik u en uw slachtoffercliëntele toe.

Speak Your Mind

*

Algemene voorwaarden