Een asbestslachtoffer procedeert tegen de Staat

Tevens gepubliceerd op de website van het Nederlands Instituut voor de Bouw op  21 november 2013, zie http://www.bouw-instituut.nl/blog/tno-rapport-onderzoek-naar-de-blootstelling-aan-asbest-tijdens-saneringswerkzaamheden/

asbest2

Klaas Jasperse is het eerste asbestslachtoffer dat de Nederlandse Staat aanspreekt op nalatigheid. “Er is door de Nederlandse overheid niks gedaan om ons te beschermen tegen de risico’s van asbest.” Daar kan hij helemaal gelijk in hebben. Maar heeft zijn zaak kans van slagen? Helaas, ik denk het niet. 

De casus

Jasperse is van 1977 tot 1984 vrijwel dagelijks blootgesteld aan asbest gedurende zijn werkzaamheden als gieter bij een aluminiumbedrijf. Verstopte asbestleidingen sloeg hij kapot om ze daarna te vervangen. Het puin gooide hij in afvalcontainers. Hierna werkte hij jarenlang voor dezelfde werkgever bij de aluminium-ovens, die vol zaten met asbest. Zeker bij de jaarlijkse onderhoudsbeurt kwamen er grote hoeveelheden asbeststof vrij. Tot 1994 – het jaar dat het asbestverbod in werking trad – heeft hij nooit enige ventilatie, afzuiginstallatie of persoonlijke beschermingsmiddelen in het bedrijf gezien. Nooit heeft hij enige voorlichting over asbestrisico’s gehad. In oktober 2009 werd bij hem mesothelioom vastgesteld. Via bemiddeling bij het Instituut Asbestslachtoffers kreeg hij de gebruikelijke smartengeldvergoeding van (destijds) ruim 51.000 euro en een voorschot op de overige schade van bijna zesduizend euro. Maar in 2011 ging de werkgever failliet. Hierna moest Jasperse aanspraak maken op een beduidend lagere WIA-uitkering. Hij besloot daarop de Staat aansprakelijk te stellen voor zijn inkomensverlies. Ondanks de slechte prognose leeft hij nog en is hij vol vechtlust.

Wat verwijt hij de overheid?

Jasperse vindt dat niet alleen zijn werkgever, maar ook de overheid te weinig maatregelen heeft genomen om hem tegen asbestrisico’s te beschermen. Want in al die jaren zag hij nooit een arbeidsinspecteur om toezicht te houden op de naleving van de (te) magere asbestwetgeving. De overheid heeft een zorgplicht jegens de burger, redeneert hij, en die is duidelijk geschonden. Daarom moet ook de overheid voor zijn schade betalen.

Maakt zijn vordering kans van slagen?

In de laatste jaren zijn er meer rechtszaken geweest, waarbij aan de orde was dat de overheid duidelijk in haar zorgplicht jegens het publiek tekort was geschoten. Steeds was grote, voorzienbare schade het gevolg: denk aan de Dordtse paalrot, de doorgebroken dijk bij Wilnis, de vuurwerkramp in Enschede.

Het is doorgaans een hachelijke zaak om de overheid aansprakelijk te stellen voor schade, zeker wanneer de schade geen incident vormt maar een grootschalig karakter heeft. De Grondwet draagt de overheid bijvoorbeeld op om zorg te dragen voor de volksgezondheid, maar dat is niet in rechte af te dwingen door een individuele burger; het is meer een algemene instructie. Dit geldt doorgaans ook voor de naleving van verdragen die betrekking hebben op gezondheid.

Daarnaast heeft de overheid een ruime beleidsvrijheid, die door de rechterlijke macht slechts marginaal wordt getoetst. Dat wil zeggen dat de rechter alleen in extreem slechte gevallen zal oordelen dat de overheid onrechtmatig heeft gehandeld – en dat komt zelden voor. Ach, er zijn nog wel meer overwegingen waarvoor deze blog geen ruimte biedt.

Maar de belangrijkste reden waarom ik verwacht dat deze rechtszaak geen gelukkige afloop zal hebben, betreft een actuele ontwikkeling in het aansprakelijkheidsrecht. Namelijk de neiging van rechters om de spreekwoordelijke rem aan te trekken: tot hier en niet verder, is de impliciete boodschap. Het is daarom niet verwonderlijk dat de claims in de bovengenoemde zaken allemaal zijn afgewezen, zelfs indien vaststond dat de overheid inderdaad een ernstig verwijt kon worden gemaakt. Deze neiging vloeit voort uit de vrees dat claims met een groot uitdijende potentieel het maatschappelijk (aansprakelijkheids-)systeem zullen ontwrichten. ‘Dan is het einde zoek’. ‘Denk aan het grotere belang, het algemeen belang.’ Dat is nu precies wat hier ook aan de hand is, want de precedentwaarde van een toewijzing van Jasperse’s claim zou natuurlijk gigantisch zijn. Helaas, hij kan alle gelijk van de wereld hebben, maar ik zie het niet gebeuren dat de rechter overeenkomstig zal oordelen.

Comments

  1. Romana Jasperse says:

    Hoe komt u erbij dat dat ”Jasperse’s claim gigantisch” zou zijn? Ik neem aan dat u inhoudelijk niet op de hoogte bent van deze zaak. U moet u woorden terugnemen. Het zijn smadelijke termen die u erbij haalt. Wie geeft u de opdracht om de context met zulke onwaarheden neer te zetten. En hoe kunt u een individuele zaak vergelijken met Dordtse paalrot, de doorgebroken dijk bij Wilnis, de vuurwerkramp in Enschede? Principes mevrouw Waterman, principes! Dat ontbreekt bij hen die de grondwet hebben samengesteld, en daar van afwijken.

    • Geachte mevrouw Jasperse,

      Het is duidelijk dat u niet gelukkig bent met mijn inschatting van uw rechtszaak. Vergis u niet: ik wil juist héél graag dat u deze rechtszaak wint, dat zou geweldig zijn. Maar als aansprakelijkheidsspecialist kijk ik er neutraal en objectief naar, zonder roze bril. Ik zie dan grote problemen, die vermoedelijk tot een afwijzing van de vordering zullen leiden. Die problemen schuilen niet zozeer in de details van uw zaak, maar zijn overwegend van juridisch-politieke aard. NB: ik schrijf op eigen titel, zonder opdracht van wie dan ook.

      Ik vermoed dat u mijn tekst wat overhaast hebt gelezen en dat u toen zo boos op mij bent geworden, dat het u in de grote emotie is ontgaan wat er precies in de tekst staat. Mag ik u vriendelijk verzoeken om de tekst nog eens rustig door te lezen? Ik heb namelijk helemaal niet geschreven dat dhr. Jasperse’s claim gigantisch zou zijn. Wél heb ik geschreven dat de precedentwaarde van zijn vordering (indien toegewezen) gigantisch zou zijn – dat is heel wat anders. Precedentwaarde wil zeggen dat, indien deze claim in dit geval wordt toegewezen, in theorie ook vergelijkbare slachtoffers als dhr. Jasperse met een vergelijkbare claim recht zouden hebben op een vergelijkbare vergoeding van de Staat. Met zo’n 1.600 asbestslachtoffers per jaar, maal een schadevergoeding van zo’n € 62.0000 per persoon (zoals het IAS hanteert), kom je uit op zo’n 99 miljoen euro schadevergoeding voor alle vergelijkbare asbestslachtoffers. Het is niet onredelijk om dat een ‘gigantisch’ bedrag te noemen, vind u zelf ook niet?

      U stelt verder de vraag, waarom ik de rechtszaak van dhr. Jasperse vergelijk met andere rechtszaken, die – althans op het eerste gezicht – helemaal niets met asbest te maken hebben. Ook dat heb ik in mijn tekst uitgelegd, maar het is geen probleem om het u nog eens toe te lichten. Mijn reden is als volgt. In de Nederlandse rechtspraak van de laatste jaren hebben wij diverse rechtszaken gezien, waarbij de overheid door nalatigheid grote schade aan burgers heeft toegebracht. Dat is ook dhr. Jasperse overkomen: doordat de Arbeidsinspectie/overheid jarenlang niet behoorlijk toezicht heeft gehouden (nalatigheid) op de veiligheid van zijn werkplek, heeft hij grote persoonlijke schade geleden. Zou de Arbeidsinspectie wél behoorlijk haar taak hebben vervuld, dan zou dhr. Jasperse wellicht niet ziek zijn geworden. Maar in die lijst van rechtszaken wilde de rechters persé geen aansprakelijkheid van de overheid toewijzen, hoewel ieder weldenkend mens op zijn klompen kon aanvoelen dat de overheid wel degelijk fout zat. Hartstikke fout, zelfs. De vermoedelijke reden waarom de rechters tóch de claims afwezen, is dat zij bang waren voor een ‘dijkdoorbraak’ van soortgelijke claims. Of anders gezegd: dat zij bang waren dat het toewijzen van één zo’n zaak (precedent) zou leiden tot nog veel meer claims. In zo’n geval wordt een claim vaak afgewezen, in het bijzonder wanneer het een claim tegen de overheid betreft. Dat is zo keer op keer gebeurd in de rechtszaken die ik noemde.

      Eigenlijk wordt er dan geen recht gepleegd, maar politiek in de rechtszaal bedreven. Zo wordt een slachtoffer nog een tweede keer slachtoffer; en dat vind ik heel verkeerd. Politiek hoort in het parlement thuis en niet over de rug van een asbestslachtoffer bedreven te worden. De zaak van dhr. Jasperse zou echter keurig in dit rijtje van rechtszaken passen. Want indien híj wint, zouden in principe ook andere asbestslachtoffers moeten kunnen winnen. Ook is er een olievlekverschijnsel. De slachtoffers van allerlei andere beroepsziekten, ook als gevolg van een falende Arbeidsinspectie, zouden dan in theorie óók aanspraak kunnen maken op schadevergoeding. Deze zaak staat niet op zichzelf: dat is nu juist het probleem. Daarom zie ik het aankomen dat de claim niet zal worden toegewezen.

      Nogmaals, ik zie juist heel graag dat u deze rechtszaak zou winnen. Dat zou veel goeds betekenen voor dhr. Jasperse zelf, en voor andere Nederlandse asbestslachtoffers, en het zou zelfs internationaal veel voor asbestslachtoffers betekenen. Maar ik acht de kans vrij klein dat u wint… Daarmee ben ik niet uw tegenstander, ik hoop dat u dat inziet.

      Wellicht wilt u nog meer tegen mij kwijt. U bent van harte welkom om op mijn website te reageren, maar een (telefonische) afspraak is ook mogelijk. Wat u het prettigste vindt.

      Met vriendelijke groet,
      Yvonne Waterman

  2. Romana Jasperse says:

    ”Zonder roze bril – grote emotie” wordt niet gekeken mevr. Waterman. Een asbest- burger kijkt objectief naar een asbestgeschiedenis die voorkomen had kunnen worden door een Overheid die zelf een burgerwetboek niet naleeft. ”Door schade en schande wordt men wijs.” En dat is in deze het geval hoe de Overheid daar over denkt.. Ook al zou u gelijk kunnen hebben, dan hebben we toch gewonnen. Wij laten zien dat de Overheid de wetten bepaalt naar haar maatstaven. Als er een ”incident” plaatsvindt – zoals het onze maar ook decennia’s van andere lotgenoten – wordt die wet gemanipuleerd. De Overheid betaald in de meeste gevallen niet de claims, maar de werkgever: als is vastgesteld dat daar de besmetting heeft plaatst gevonden. Zij laat zien – in een andere zaak – asbestose tegemoet te komen, maar het is niet de Overheid in deze, maar de werkgever na een lange weg van bewijzen voeren. Een asbest slachtoffer kost de Overheid geen cent. Zij komen slachtoffers niet tegemoet. Al willen zij dat wel doen overkomen wat niet het geval is. Onze zaak is dat wij opstaan tegen een leed dat niet met geen pen is te beschrijven. De tientallen jaren sociale lasten – die een asbestslachtoffer betaald – pensioen, noem maar op, zijn voor niets geweest. Letsel specialisten met name zogenaamd voor asbest: die groep wordt steeds groter, maar heeft het rendement? Maar noem me asbestslachtoffers die zich in hun zwarte tijd ”veilig” hebben gevoeld in hun traject van asbestkanker met een letsel specialist aan hun zijde. Zij moeten kiezen of zij van hun uitkering de letselspecialist moeten betalen of de oplopende zorgkosten….Onze zaak is een integriteit zaak. Het gaat over mensen, en niet over geld. Wat hebben we aan geld als we het niet meer kunnen uitgeven als we dood zijn? De wet moet worden aangepast voor al die asbestslachtoffers in de toekomst, en dat is,de continuïteit die ontbreekt nog steeds na al die duizenden asbest doden om ze goede begeleiding naar de dood toe te geven. Terwijl aan de andere kant congressen worden gehouden om asbest aan te pakken. Het is een schande dat dat nog steeds niets heeft opgeleverd. Beste mevrouw Waterman, we hebben al gewonnen. De reden dat Klaas nog leeft is dat hij de gelegenheid heeft gekregen om op te staan en te zeggen dat hem onrecht is aangedaan. En we hopen in de toekomst dat nog veel meer asbest slachtoffers zullen opstaan. Zodat de kantjes van het recht systeem iets wordt bij geslepen in het voordeel van asbest slachtoffers. Met oprechte groet Romana

  3. Jan van Zelm says:

    Beste Romana.
    Ik richt mijn reaktie naar u en naar mr. Waterman.
    Ook ik heb de ervaring (!) en daarbij ook de onvermijdelijke indruk dat een grote partij het al decennia lang klaar weet te spelen om buiten schot te blijven terwijl zij wel degelijk een belangrijk deel van het hele proces uitmaakten/uitmaken in de erfenis die vooral de asbestslachtoffers letterlijk aan den lijve moesten ondervinden en ..dragen tot de dood.
    Ik toon dan ook mijn diepe respect voor de strijdvaardigheid die uw man met u (en wellicht overige familieleden) aan de dag weet te blijven leggen.
    Ik stel ‘blijven leggen’ omdat ik weet hoe lang en hoe zwaar de verschillende dramatische trajecten zijn die ook u en de uwen doorlopen moeten. De samenleving heeft hier weinig weet van. Maar.. De nieuwe media staan ons toe er meer licht op te zetten en of dat tot meer begrip zal leiden zal de tijd en diezelfde media dan aan moeten geven.
    In ieder geval staat uw man mét u op tegen jarenlang voortgezet onrecht.
    Het neerleggen van de gevolgen van de asbesterfenis bij de asbestslachtoffers als eerste die naast de dramatische gezondheidsconsequenties een juridisch slalomtraject, als men zich daar al sterk genoeg toe in staat weet maar vooral VEEL geduld. Alle registers worden opengetrokken door juristen/verzekeraars van de verantwoordelijk gestelde werkgevers waarin ook vadertje ‘tijd’ een rol toebedeeld krijgt wat dan de term treineren verdient, helaas.
    Misschien gaan de slachtoffers die een zaak startten wel dood tijdens het proces én misschien laten de nabestaanden het bijltje er wel bij vallen. Jáaa..Misschien? Misschien ook NIET! Is dat toegepastte risicocalculatie ?
    Sorry, ontsporen doe IK niet. Het gaat immers nog steeds over mensen, mensen die recht en erkenning zoeken.
    Is de betekenis van erkenning aan hen die de beste (veelal jonge) jaren van hun leven gaven nog in beeld ? Zonder dat zij werden ingelicht of voorgelicht werd hen een risico op vroegtijdig komen te overlijden voorgelegd: of heette dat gewoon een ‘dienstverband’ maar dan voor het werken met een ‘kankerverwekkend’ goedje. Zélfs de toenmalig voorzitter van Het Veiligheidsinstituut liet de mensen die bij zijn bedrijf werkten met dat ‘goedje’ werken en in zijn bedrijfsschool werd ..NIETS verteld.
    Chapeau voor de man die niet ‘te vroeg’ omvalt ! Klaas ! Jij -met jouw vrouw- geven de asbestslachtoffers een stem die gehoord moet worden. ALLE oren die horen kunnen moeten daar iets mee doen, voordat de geschiedenis zich kan blíjven voortzetten terwijl een overheid achterover leunt.

  4. ”Precedentwaarde wil zeggen dat, indien deze claim in dit geval wordt toegewezen, in theorie ook vergelijkbare slachtoffers als dhr. Jasperse met een vergelijkbare claim recht zouden hebben op een vergelijkbare vergoeding van de Staat. Met zo’n 1.600 asbestslachtoffers per jaar, maal een schadevergoeding van zo’n € 62.0000 per persoon (zoals het IAS hanteert), kom je uit op zo’n 99 miljoen euro schadevergoeding voor alle vergelijkbare asbestslachtoffers. Het is niet onredelijk om dat een ‘gigantisch’ bedrag te noemen, vind u zelf ook niet?”

    In eerste instantie geloof ik dat een nulletje teveel staat vermeld. U vergeet erbij te vermelden dat de werkgever betaald dus niet de Staat:als is vastgesteld dat asbestslachtoffer is besmet bij een werkgever onder een beroepsgroep. De media, letselspecialisten, fondsen enz doet voorkomen dat alle asbestslachtoffers een vergoeding tegemoet komen, dat is helaas niet waar. Het IAS bemiddelt alleen de eerste halfjaar. Als IAS er zelf niet uitkomt, om bv een werkgever aansprakelijk te stellen; staat de slachtoffer in de kou – ”zoekt het zelf maar uit.” In het voordeligste geval als men geen werkgever kan aantonen, maar ergens toch die besmetting is aangetoond, dan wil de Staat na vele bureaucratische omzwervingen een bedrag uitkeren dat net niet genoeg zou kunnen zijn om je eerste asbestjaar te overbruggen omdat je inmiddels een uitkering ”geniet” om de hoge zorgkosten en misschien een advocaat te kunnen bekostigen. Meer is men niets waard voor de Staat. Buitenom een beroepsgroep zijn er ook indirect burgers die getroffen zijn door asbest in de leefomgeving en is vastgesteld dat zij mesothelioom hebben: zij kunnen nergens aankloppen. Feit is dat Klaas Jasperse is besmet na 1976 toen hij onbeschermd zijn werkzaamheden uitoefende. Door feitelijke asbestdoden zijn proefschriften ontstaan waar disciplines jarenlange studies hebben ontwikkelt. Het is bezwaarlijk dat ondanks die studies een multinational zich kon vestigen ruim na decennia asbestdoden en dat een waarnemer zijn/haar taken niet heeft uitgevoerd door in eerste instantie niet te hebben gewaarschuwd dat ruim na waarschuwingen van disciplines asbest is gesitueerd en daarop geen veiligheidsmaatregelen zijn getroffen. Ondanks de asbestdoden die op dat adres ondertussen is ontstaan, nog steeds geen actie is genomen, maar pas na bekendmaking het kwaad is geschiedt. U bent het toch wel met mij eens dat economisch belangen hierin een grote rol speelt.

  5. De overheid maakt het asbestslachtoffers verschrikkelijk moeilijk, duur en tijdrovend om te procederen; eigenlijk is Het IAS niets meer dan een middel om de onplezierige beschuldigingen van asbestslachtoffers uit de openbaarheid van de rechtszaal te weren. Zo worden wij als maatschappij niets wijzer, kunnen wij niet achterhalen wat er wanneer gebeurd is, bij welke werkgever, welke omstandigheden etc. Verzekeraars maken vervolgens een lachertje van de schadevergoeding, omdat iedereen gelooft dat het ‘zo hoort’. Dat zit er al systematisch in gebakken vanaf het moment van diagnose. Wanneer ik in het buitenland vertel hoe het er bij ons toegaat en wat voor miezerige ‘schadevergoeding’ hier voor een mensenleven wordt toebedeeld, is men met stomheid geslagen.

    Een voorbeeld: dé grote reden waarom het IAS is opgericht, is omdat slachtoffers nog bij leven recht zou moeten worden gedaan. Maar snellere rechtspraak was niet mogelijk, dus moest het maar zo, een compromis tussen een volledige en een snelle schadevergoeding. Wat de Nederlandse politiek vergeet te vertellen, is dat in het buitenland snellere gerechtelijke procedures in de openbaarheid wél mogelijk zijn. Wanneer je om je heen kijkt, zie je de doofpot echt aan kanten!

  6. Jan van Zelm says:

    “Wanneer je om je heen kijkt (..ik voeg eraan toe “en luistert”), zie je de doofpot echt aan kanten” … Bedoelde u – mevrouw Waterman – u hier waarschijnlijk ‘..de doofpot aan het kantelen gaan’ ? Hoe dan ook, intussen líjkt er méér dan ‘wat’ te gebeuren om de schijnwerpers op de asbesterfenis te laten schijnen. Wát krijgen we als samenleving dan allemaal wél en wat níet te zien. Komt de laatste steen boven?
    Ook ik heb voor mijn aan asbest overleden vader (..en eigenlijk deed asbest dat niet ZELF maar de gang en wandel ermee als het gaat om lucratief rendementvol toepassen en de consequenties laten liggen bij hen die in-en mét dat spul moesten werken) alle redenen om die doofpot te helpen kantelen. Die belofte – hoe zwaar ook – deed ik mijn naar lucht happende vader op z’n asbest-sterfbed, nu vijf-en-een-half jaar geleden. En ik ben er inmiddels achter dat IK niet de enige strijder daarin ben maar dat er wel erg veel en grote ‘tegenstanders’ te verslaan zijn. Wordt dit dan toch wéér zo’n ‘David beats Goliath-story’ ? Of wordt er gewoon ‘een Leeuw’ in de arena bijgezet ?
    Wie zal het zeggen. WIJ geven de asbestslachtoffers dan in ieder geval hun gesmoorde stem!

  7. Monique Essink says:

    Heden 2-11-2015 Is het er dan toch van gekomen het asbest proces van Ramona en klaas.. misschien wel het proces van de eeuw tegen de overheid die nog altijd het onderwerp Asbest in de doofpot stopt!! Als nabestaande van een asbestslachtoffer wil ik juist vandaag even wat van me laten horen want ik ben enorm blij en trots dat deze geweldige mensen zo dapper zijn door blijven vechten en hun stem laten horen en niet alleen maar hun stem.. maar ook op komen voor de resterende asbestslachtoffers en nabestaanden… het wordt hoog tijd dat er meer tijd en aandacht wordt besteed aan deze vreselijke ziekte die waar aan nog te veel mannen en vrouwen onnodig aan sterven.. Ook wordt het hoog tijd dat men eindelijk eens gaat beseffen waar men mee bezig is want nog steeds wordt er gewoon nog Asbest in bepaalde producten gestopt. Ik hoop dat met dit proces de overheid eindelijk eens wakker zal worden geschud en in ziet waar men mee bezig is!!

    • Ik ben het helemaal met je eens, Monique. Er is meer bewustwording nodig voor asbestrisico’s, veel meer. Gelijktijdig is het ook voor mij pijnlijk om als jurist te constateren – voorafgaand aan het proces gesteld, niet goedkoop achteraf beweerd – dat het proces van meet af aan om juridische redenen heel weinig kans van slagen had en hoop wekte waar die er realistisch niet was. Ik zou willen dat Nederland een betere en meer respectvolle manier van omgaan met asbestslachtoffers weet te vinden, waarbij zij niet een tweede, juridische lijdensweg behoeven te ondergaan. Het proces van Klaas laat zien dat daar een schrijnende behoefte aan is.

      • Romana Jasperse says:

        mr.YWaterman, zeg nu eens eerlijk, is het niet hypocriet wat u hier nu zegt? Zogenaamd begaan met asbestslachtoffers, maar ondertussen begeeft u zich teveel naar de andere kant van werkgevers/Overheid door hen ruimte te geven en het ‘recht’ van asbestslachtoffers ontnemen.Juristen blijken geweldige toneelspelers. Als zij een rol hebben naast het slachtoffer zag de context – uw context er anders uit. Toneelspelers ‘maken’ elkaar af, want de beste had graag de hoofdrol gehad. U moet wel narcistische trekjes bezitten om een ‘manuscript’ af te maken voordat het de kans kreeg om het helemaal uit te mogen spelen.

        Toneelspelers (juristen) focussen zich op die ene rol anders raken zij hun tekst kwijt. Tunnelvisiebeleid is in deze zaak zo dominant zodat het aan de feitelijke werkelijkheid voorbij gaat.

        • Romana Jasperse says:

          Excuus, mevr Y Waterman moet ik zeggen. Uw aanspreektitel mr. blijkt niet relevant, u bent geen advocaat heb ik begrepen. Had me erop gewezen – daar waar u zo goed in bent! Groetjes!

  8. Jan van Zelm says:

    U bent (alle lezers dezes..) wellicht op de hoogte met het intussen ‘nieuwe’ (..) debacel rondom asbest in/over Wateringen. Ook over de kwestie van de vrouw (ZIJ werd blootgesteld en ZIJ overleed via indirecte blootstelling via de naar huis meegenomen werkkleding van haar man…)van een branweerfunctionaris in Ede heeft u wellicht e.e.a. vernomen. Hoeveel berichten moeten er nog komen, hoeveel mensen moeten er nog gaan, hoe vaak moet via de media gemeld worden waar de Nederlanders en hún samenleving in de kwestie rondom (of beter IN) het asbest staan?
    “De staat heeft een bepaalde (…óoo, zit dat écht zo…) mate van “BELEIDSVRIJHEID” – die wel érg groot lijkt in zo’n gerechtelijke uitspraak ná ingesteld Hoger Beroep in de zaak ‘Jasperse versus De Staat’ – en waarbij nog komt dat een parti,j die daar moeite mee heeft, moet maar aantonen wat die Staat verzuimd heeft goed genoeg te hebben gedaan binnen haar taak/zorgplicht naar de werkende mens toe”…. Ja. ZO zout heeft u het aan de Noordzeekust mógelijk tot op heden nog niet gegeten !! Mijn mond viel open maar is intussen weer dicht. Je weet NOOIT wat er inwaaien kan met al die brandjes her-en-der…. Beroepsrisico lopenden : OPGEPAST hoor. You never can tell…anymore afterwards.

  9. Jan van Zelm says:

    Zo las ik ergens dat er een ‘mogelijk financieel ontwrichtende situatie’ zóu ontstaan (..) wanneer er recht zóu (..) worden gedaan aan het lot van de vele reeds aan asbest overledenen en hún verloren situatie (=leven !!) en de NOOIT verzachtende financiële claims – die verder gaan dan het immateriële deel – die als “genoegdoening” worden aangeboden, if ever. NU én in een (..) nog onzekere toekomst voor (nog steeds) velen.
    Nee ! Het gaat om erkenning van bewust ingezet beleid van meerdere partijen die vanwege HEEL andere belangen dan de lange termijn volksgezondheid (..het gaat namelijk niet alléén om beroeps-gerelateerde blootgestelden aan asbest !) NIET deden wat zij WEL hadden moeten doen. Voorlichten/informeren en beschermen als eerste én eerder ingrijpen door instanties die de kennis en die taak ook hadden. Maar NEE ! Er werd doorgaand krediet genomen op het leven van toen nog jonge mensen die dus in veel gevallen de pensioengerechtigde leeftijd niet kónden halen.
    Dat heeft niets te maken met een ‘hernieuwd en pas later bekend inzicht’, wat velen de ónwetenden graag willen láten geloven, maar veel meer of zelfs alleen met hebzucht en andere vér van gezondheidsbelangen liggende redenen.
    DAT mag..Nee, MOET de verantwoordelijkheden niet alleen worden voorgezet maar stevig worden ingewreven. Écht stevig, en niet zoals tot nu toe zo op z’n tijd een ‘blaffend’ kranten- of ander media-artikel dat echt geen tanden laat zien aan diegenen die daar angst voor zouden moeten voelen.
    Ik ben met velen benieuwd naar de ontwikkelingen op rechtsgebied. Vanuit de professionele hoek is die interesse er – vaak zwijgend – ook. Een enkeling durft z’n hoofd boven het juridische maaiveld uit te steken voordat “Magere Hein” zijn zeis eroverheen haalt…. Hén wens IK in ieder geval succes met het (langdurige en zware) proces dat sporen zal trekken.

  10. Jan van Zelm says:

    Hoi Yvonne.
    Enige visionaire eigenschappen – ondersteund door kennis en ervaring uiteraard – kunnen jou niet ontzegd worden. Dat doe ik dan ook maar hier. Toch hoopte ik qua inhoud dat jij GEEN gelijk zou gaan krijgen. Dat is meerledig in mijn optiek, namelijk:

    1- Toen dhr. Jasperse de zaak in 1e aanleg aanbracht voelde ik kracht…Dat blijkt dan toch tot op heden NIET genoeg, helaas!
    Hij, als single optredende voorvechter mist dan klaarblijkelijk zeker niet de kracht, als reeds lang aan mesothelioom lijdend asbestslachtoffer, maar dan wellicht de macht…. die zó nodige GROTE vuist – noem het gerust de MACHT VAN DE MASSA – als persoonlijk optredende vóór OOK anderen met zíjn individuele inzet voor velen. Dit strijden met als inzet namelijk voor de vele intussen duizenden andere asbestslachtoffers en hun nabestaanden aangeven van onrecht(matigheid).
    Onrecht waarmee De Staat met zijn/haar macht (..je kent ‘t: “Missing equality of arms !”) – ook in mijn optiek – decennia lang de duizenden asbestslachtoffers ‘liet’ vallen. Ook NU weer !!
    Als voorbeeld vóór die duizenden láát De Staat, o nee – de Hoge Raad met de uitspraak in cassatie – als genageld aan een schandpaal de heer Jasperse ‘vallen’.
    Afschuwelijk én afschuwelijk láng en bovendien uit het zicht van de kennelijk prima functionerende maatschappij door de enorm uitgerekte periode van het vallen van steeds individuele(!) slachtoffers maar mét eenzelfde basis gaat het maar door. NOG steeds zakken de aantallen per jaar vallende asbestslachtoffers NIET, en daar zijn de aan asbest te relateren longkankerslachtoffers nog niet ééns bij opgeteld .. voor zover er iemand is om dat te onderkennen, laat staan te erkennen.
    Nee, onze hoeder – .. dat is onze Staat toch (?) .. – heeft andermaal aangegeven maar nu in ook 2017dat zij onmachtigen bij herhaling in de kou zet.
    Maar: “De Staat heeft (- zo bleek via de uitspraak in cassatie -) een grote mate van beoordelings- en beleidsvrijheid” én deze hééft daar ook in ruime mate invulling aan weten te geven. Ook een instrument van De Staat, de Arbeidsinspectie, komt – de uitspraak gelezen hebbende – óók die ruime mate van beoordelings- en beleidsvrijheid toe”.
    Jij gaf dat als visionair al aan en zie… De Staat kán dit klaarblijkelijk, gezien dit vonnis, voortzetten.
    Voelt er niemand schaamrood op de kaken komen? Dan warmt de samenleving NIET op maar de rest om ons heen dús wel.
    Of ik er klaar mee ben? Ja, voor NU wel.

  11. Jan van Zelm says:

    Wat niet zichtbaar is kan zeer gevaarlijk en bedreigend zijn.
    Waar er stilte is zijn niet perse geen stemmen.
    Waar recht te vinden zou moeten zijn, is dat niet altijd te vinden.
    Waar grote belangen dienen, vinden de kleinere geen plaats.
    Maar wat niet zichtbaar is wordt wel gezien, de stilte daaromtrent is hoorbaar, recht is recht… maar dat ook uitspreken is niet dat wat rechthebbenden krijgen. Op de plaats van de grotere belangen.

Speak Your Mind

*

Algemene voorwaarden